ขณะขับรถยนต์ไฟฟ้าในประเทศไทย ผมกลายเป็น "เครื่องคำนวณแบตเตอรี่" ไปโดยปริยาย

ถ้าคุณเห็นสกูตเตอร์ไฟฟ้าขับช้าๆ บนถนนในกรุงเทพฯ โดยที่สายตาคนขับจ้องไปที่ตัวแสดงระยะทาง นั่นแหละคือผมเอง หลังจากขับสกูตเตอร์ไฟฟ้าในประเทศไทยมาสามเดือน ผมกลายเป็น "เครื่องคำนวณแบตเตอรี่" ไปแล้ว

พูดตามตรง ความท้าทายที่ใหญ่ที่สุดในการขับสกูตเตอร์ไฟฟ้าในประเทศไทยไม่ใช่ตัวรถเอง แต่คือ "ความไม่แน่นอน" ของการชาร์จ ทุกครั้งที่ผมออกเดินทาง ผมต้องคำนวณเหมือนวางแผนเส้นทางรบ: วันนี้ผมต้องไปกี่ที่? มีสถานีชาร์จระหว่างทางหรือไม่? จุดชาร์จจะเต็มหรือไม่? ครั้งหนึ่ง ตอนขับรถจากกรุงเทพฯ ไปพัทยา ระบบนำทางบอกว่ามีสถานีชาร์จระหว่างทาง แต่พอไปถึงกลับมีคิวยาว และผมต้องรออีกชั่วโมงหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมา ผมเลยมีแอปชาร์จห้าหรือหกแอปในโทรศัพท์ เพราะสถานีชาร์จในประเทศไทยดำเนินการโดยผู้ให้บริการหลายราย ดังนั้นคุณจึงไม่สามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยแอปเดียว

สิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ "การชาร์จช้าๆ ในแต่ละวัน" ร้านเซเว่นอีเลฟเว่นหลายแห่งมีสถานีชาร์จ แต่กำลังไฟเพียง 1.3 ถึง 1.9 กิโลวัตต์เท่านั้น หมายความว่าอย่างไร? ผมกำลังกินแซนด์วิชอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อ รอรถชาร์จครึ่งชั่วโมง ระยะทางที่วิ่งได้เพิ่มขึ้นเพียงสิบกว่ากิโลเมตรเท่านั้น เพื่อนๆ เลยแซวว่ารถผม "ชาร์จช้าเหมือนหอยทาก"

แน่นอนว่าประเทศไทยก็มีสถานีชาร์จเร็วเช่นกัน หัวเว่ยและเอ็กซ์เป็งได้ติดตั้งสถานีชาร์จเร็วไว้ที่นั่น โดยโฆษณาว่า "ดื่มกาแฟหนึ่งแก้ว ชาร์จเต็ม แล้วคุณก็พร้อมออกเดินทาง" แต่ปัญหาคือ จำนวนสถานีชาร์จเร็วเหล่านี้ยังไม่เพียงพอ ส่วนใหญ่แล้วผมยังต้องพึ่งพาการชาร์จช้าๆ ที่บ้านอยู่ดี

คนไทยคนหนึ่งถามผมว่า การขับรถยนต์ไฟฟ้าคุ้มค่าไหม ผมตอบว่า คุ้มค่า แต่ก็ต่อเมื่อคุณเรียนรู้ที่จะอยู่กับความกังวลเรื่องระยะทาง ทุกครั้งที่ผมเห็นระดับแบตเตอรี่ลดลงต่ำกว่า 30% ผมจะเริ่มคำนวณในใจโดยอัตโนมัติว่า สถานีชาร์จที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน ผมควรขับไปชาร์จดีไหม

ตอนนี้ ผมจึงมักพกแผนที่สถานีชาร์จไว้บนเบาะผู้โดยสารเสมอ เพื่อนที่นั่งรถผมบอกว่า คุณไม่ได้ขับรถหรอก คุณกำลังแก้โจทย์คณิตศาสตร์อยู่ต่างหาก

อย่างไรก็ตาม เครือข่ายสถานีชาร์จของประเทศไทยกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วจริงๆ บางทีอีกหนึ่งหรือสองปีข้างหน้า "เครื่องคำนวณแบตเตอรี่" ของผมอาจจะถูกปลดระวางเสียที จนกว่าจะถึงตอนนั้น ผมก็จะยังคงบวกและลบต่อไป